Speakerheadz™

CD Review: Apocalyptica – The 7th Symphony

Al in 1996 bewees Apocalyptica dat je voor het maken van metal geen gitaren nodig had. Het langharige cellokwartet besloot een origineel afstudeerproject te bedenken door metal nummers op het klassieke instrument te spelen. Zij namen het album op …Plays Metallica by Four Cello. Zoals de naam al doet vermoeden, een album vol met Metallica tracks. En dan niet alleen Nothing Else Matters, nee ook Master Of Puppets en Creeping Death werden met het grootste gemak op de cello gespeeld. Nu, 14 jaar en 3 miljoen verkochte albums later, komt het zevende album van het kwartet uit met de toepasselijke titel The 7th Symphony.

De muziek van Apocalyptica is in de jaren wel veel veranderd. Begonnen met een coveralbum, is de band (laten we het zo maar even noemen) gegroeid. Al snel verschenen er ook eigen nummers op de albums. Op Reflections was er een nieuwe stap voor de band, de ondersteuning van een drummer. Veel fans vonden dit aanvankelijk niks, omdat de oude originele sound was veranderd in iets wat eigenlijk niet meer van een andere metalband was te onderscheiden, maar zeg nou zelf: een zelfde album als de voorgangers hadden we ook niet aangekund. De band bleef groeien en maakte op opvolgende albums zelfs gebruik van gastzangers zoals Lauri Ylönen van The Rasmus en Till Lindemann van Rammstein. Tot zover de geschiedenis als we eindelijk bij The 7th Symphony aankomen.

Op The 7th Symphony weinig veranderingen in stijl ten opzichte van de voorgaande 2 albums. Het kwartet (want dat is het inmiddels weer), maakt wederom gebruik van een drummer en gastzangers. Zo treden op dit album drumlegende Dave Lombardo, en zangers Gavin Rossdale van Bush, Brent Smith van Shinedown, Joe Duplantier van Gojira en zangeres Lacey Mosley van Flyleaf aan.

Hoewel de stijl van de band niet een van mijn favoriete genres is, weet Apocalyptica mij telkens weer te boeien. Ondanks dat de sound van de cello’s nu vrijwel volledig naar een gitaarsound is getransformeerd, hoor je toch op de een of andere manier een wezenlijk verschil. Daarnaast blijft het natuurlijk knap hoe de solo’s op de cello gespeeld worden. Gavin Rossdale klinkt fantastisch als de achtergrond eindelijk eens een beetje rockt (zie video beneden) en samen met Dave Lombardo weet het kwartet een muur van geluid te produceren.

Maar wat ik juist zo mooi vind, zijn de anders zo rustige momenten. Van drie tracks ongehoord op de snaren beuken, ineens over naar een klassieke tranentrekker waarvan je ze eigenlijk allemaal op je begrafenis wil hebben. En juist aan deze nummers ontbreekt het op The 7th Symphony. Het gas gaat er zo nu en dan wel af, maar deze tracks blijven zeer oppervlakkig en duren krap 2 minuten. Jammer.

Al met al is dit weer een onvervalste Apocalyptica plaat, zonder echte verrassingen. De echte fans zullen er in ieder geval geen buil aan vallen. Verrassend is het inmiddels al lang niet meer, knap zeker.

Tracklist:
1. At the Gates Of Manala
2. End Of Me (Gavin Rossdale van Bush)
3. Not Strong Enough (Brent Smith van Shinedown)
4. 2010 (Dave Lombardo van Slayer)
5. Beautiful
6. Broken Pieces (Lacey Mosley van Flyleaf)
7. On The Rooftop With Quasimodo
8. Bring Them To Light (Joe Duplantier van Gojira)
9. Sacra
10. Rage Of Poseidon

Beoordeling: 7,5/10

Related posts:

1. CD Review: Boenox – Styl-O-Phone
2. Serj Tankian – Elect the Dead Symphony preview
3. Grizzly Bear met London Symphony Orchestra