Speakerheadz™

[CD Review] Frank Turner – England Keep My Bones

Succes in de hitlijsten heeft Frank Turner nog niet echt gekend. Door veel optreden en domweg veel muziek maken heeft hij zich inmiddels echter wel opgewerkt tot één van de grootste Engelse songwriters van de laatste vijf jaar. Nadat zijn derde album Poetry of the Deed (2009) de test des tijds niet helemaal goed doorkwam, lijkt hij met zijn vierde album, England Keep My Bones, weer terug te zijn op niveau. En dit keer komt de beloning ook in de vorm van succes in de hitlijsten. Vandaag staat voor het eerst één van zijn albums in de top-10 van de Britse albumlijst, tussen artiesten als Adele, Lady Gaga en de soundtrack van Glee.

Het album opent met ‘Eulogy’, een typsiche korte opener. Ingezet door blazers, afgerond door een muur van geluid. Een nummer dat je speelt aan het begin van een show, maar nooit in het midden. Desondanks is het eerste nummer al typerend voor het album. Zoals vaker draagt Frank Turner de boodschap uit dat je jou eigen lot kan bepalen. “And I haven’t done what mom and dad had dream/
But on the day I die/ I’ll say, at least I fucking tried.” Het is het motto van een ‘self-made man.’

Ook de eerste single, ‘Peggy Sang The Blues’, kent deze sentimenten. Het nummer, over Turner’s oma die hem wijze woorden toespreekt in zijn slaap, doet qua gevoel denken aan zijn tweede album Love, Ire and Song, terwijl het geluid dichterbij dat van zijn voorgaande album ligt. En daar ligt de kracht van het album. Wat Poetry of the Deed miste, was het zelfde gevoel als de eerste twee albums. Een gevoel van intimiteit en oprechtheid. Dat is terug, en gecombineerd met het volle band-geluid van dat derde album, levert dat een uitstekende plaat op.

Zo komt in ‘One Foot Before The Other’ de elektrische gitaar sterk naar voren, iets wat eigenlijk geïntroduceerd werd op het vorige album, en klinkt Frank Turner bijna even agressief als in zijn oude band Million Dead. Daar tussendoor weet hij echter weer heel folky te klinken in ‘Rivers’, waar goede vriend Chris T-T meehelpt, en ‘Nights Become Days’. Als opvallend tussendoortje zit ‘English Curse’ er nog tussen, waarin Turner op haast middeleeuwse wijze het verhaal van de Engelse koning verteld. In afsluiter ‘Glory Hallelujah’ neemt de singer/songwriter de gospelmuziek op de hak, door een gospelorgel te laten klinken onder de woorden ‘There never was no God’. Het is een gevarieerd spectrum van thema’s, maar allemaal klinkt de boodschap die in ‘Eulogy’ te horen is naar voren: “Try.”

Frank Turner predikt dat motto al jaren. De één zal er wat moe van worden, de ander zal zich er niet aan storen. Maar Turner is wel het levende voorbeeld dat hard werken beloond wordt, in dit geval met een terecht plaatsje in de Britse albumlijsten. Zijn vierde album England Keep My Bones is een terugkeer naar een ouderwets hoog niveau en onderstreept zijn talent nog maar eens. Bij album vijf ook in de internationale hitlijsten? Wie zal het zeggen.

Beoordeling: 8/10

Related posts:

1. [Luister] Frank Turner – England Keep My Bones
2. CD Review: Frank Turner – Rock & Roll EP
3. Single splitten met Frank Turner? Dat kan!
4. Show Review: Frank Turner in de Melkweg.
5. Video: Frank Turner – Poetry of the Deed