Speakerheadz™

CD Review: Interpol – Interpol

Voor de fans was de aanloop naar Interpol’s vierde album een slopende weg vol verrassingen. Na het, volgens velen, tegenvallende Our Love To Admire viel er een akelige stilte rondom de band. De eerste concrete geluiden over een nieuw album waren bemoedigend. Drummer Sam Fogarino had het over; “Een herontdekking van het geluid dat het eerste album zo sterk maakte.” Dit klonk als muziek in de oren. Interpol fans zijn over het algemeen bijzonder nostalgisch en een tweede Turn On The Bright Lights is wat we eigenlijk willen. Maar is de band, na de duidelijke transformatie die op de twee vervolg albums plaatsvond,  wel in staat zo ver terug te grijpen?

Zanger Paul Banks was er snel bij om deze discussie overbodig te maken. Hij vroeg zich publiekelijk af waar Fogarino het over had; gezien het grote klassieke element wat volgens hem het vierde album zou kenmerken. Verwarring en vooral angst alom! Hadden dan zelfs de bandleden zelf eigenlijk geen idee waar ze mee bezig waren? De release bleef verschuiven en als klap op de vuurpijl kwam het vertrek van bassist Carlos D. Allemaal redenen om te vrezen dat Interpol zich wellicht in een richting had gemanoeuvreerd waar het creatief niet meer kon uitkomen. Het album is nu uit. Beluister hier het album op de 3voor12 luisterpaal en loop samen met mij het album door!

Het eerste nummer ‘Succes’ begint rustig maar zelfverzekerd en bouwt snel uit tot een stevige opener. Alle instrumenten en de zang werken in perfecte harmonie samen. Langzaam maar zeker vullen de speakers mijn kamer met een nieuw Interpol geluid dat toch vertrouwd klinkt. De nieuwsgierigheid naar wat voor parels hierna nog volgen wint het nauwelijks van mijn drang dit nummer eindeloos op repeat te zetten. ‘Succes’, de titel zegt het zelf!  Op ‘Memory Serves’ blijft het tempo en de zang slepender, denk aan ‘The Scale’ van OLTA, maar dan met een warmer geluid. Helaas wacht ‘Memory Serves’ iets te lang met het opvoeren van emotie waardoor het wat langdradig wordt.  ’Summer Well’ opent met een simpele piano die vrij dominant aanwezig blijft, echter niet tot mijn grote vreugde. Dat Interpol zijn muziek wil verrijken met meer instrumenten is een nobel streven maar als het niveau niet boven dat van een ongeïnspireerde amateur komt, halen deze toevoegingen het geheel omlaag. Naarmate ‘Summer Well’ vordert en de overige instrumenten meer aandacht eisen komt een meer solide en warm nummer tot stand.

In de eerste paar seconden wordt bij ‘Lights’ al duidelijk dat hier iets groots gaat gebeuren, eenzelfde gevoel als bij het geniale ‘Pioneer to the Falls’ waarmee het vorige album opende. De opbouw is langzaam maar gestaag zwelt het nummer aan tot een majestueus geheel. Als halverwege de tweede gitaar en drums opkomen, stuwt het nummer door naar een hoogtepunt wat helaas nooit echt komt. Zonde, maar ondanks de gemiste climax staat ‘Lights’ als een huis. Als ik dan toch aan het vergelijken ben met OLTA dan hebben we met ‘Barricade’ de nieuwe ‘Heinrich Manoever’ te pakken. “Barricade” heeft een lekker tempo, aanwezige bass en doet geen gekke dingen. Hier echter begint Paul Banks’ nieuwe zangstijl hem parten te spelen. Zijn ijlere stemgeluid is een slechte combinatie met de schelle gitaren waardoor het geheel wat zeikerig overkomt. Toch is het pakkend nummer dat veel mensen zal aanspreken. Guilty pleasure? ‘Barricade’ zal het naar mijn idee wel het beste doen in hitparade. Zo halverwege het album kan ik tot dusver concluderen dat Interpol niet zozeer terug is gegaan naar het vroegere geluid alswel hun nieuwere stijl heeft verbeterd ten opzichte van OLTA.

Met ‘Always Malaise’ wordt een meer rustiek deel van het album ingeluid, dat helaas inspiratie mist. Aan het eind komt ‘Always Malaise’ even tot leven maar moet dan weer het roer overgeven aan ‘Safe Without’. Dit nummer doet niet echt iets verkeerd behalve verzanden in zijn eigen sloomheid. De laatste nummers ontvouwen zich als verhaal dat slechts gescheiden wordt door tracknummers. ‘Try It On” leent de irritante piano van ‘Summer Well’ en maakt hem nog prominenter. Slechte zet en er is praktisch geen gitaargeluid om hiervoor te compenseren. Wat mij betreft de zwakste van het album. Deze misser loopt direct over in “All Of The Ways’, een verbetering. Maar ook hier mist de emotie en het nummer gaat niet echt ergens heen. Als laatste van het drieluik is de afsluiter ‘The Undoing’ welke op het eerste gezicht wat zijig kan overkomen maar bol staat van de emotie en niemand onberoerd zal laten. Wisten ze al dat Carlos D zou vertrekken toen ze dit nummer schreven? Het nummer voelt in ieder geval als een heftig afscheid, passend bij de afsluiter van dit album.

Interpol heeft wat mij betreft zich met dit vierde album weer op de kaart gezet. Of iedereen blij is met de manier waarop, is een ander verhaal. Met name de tweede helft voelt soms alsof het niet helemaal af is en de klassieke uitstapjes slagen in verschillende mate. Het album kent een groot bereik qua emotie maar had zich sterk kunnen verrijken met een furie als in ‘Mammoth’. Fogarino zat er echter niet helemaal naast toen hij sprak over een terugkeer naar vervlogen tijden, daar ik het album een stuk warmer vind klinken dan zijn voorganger. ‘Succes’ en ‘Lights’ zijn de kampioenen die de rest op hun muzikale schouders naar de overwinning dragen en dit album op een eerbiedige plaats in het repertoire van Interpol zetten.

Beoordeling: 7,5/10

Related posts:

1. Show Review: Interpol @ HMH
2. Interpol presenteert artwork en tracklist
3. Speak Up: Yoko Ono wil Oasis en release datum Interpol-album
4. Interpol zet nieuw nummer online
5. Interpol V.S. Queens of the Stone Age