CD Review: John Mayer – Battle Studies

november 18th, 2009 | by Jelger |

john-mayer-battle-studiesAls marsepein een muzikant was, dan was zijn naam John Mayer. Mierzoete liefdesliedjes zijn kenmerkend voor de 32-jarige gitarist. Dat is zeker niet zo negatief als het klinkt, want met Continuum(2006) en zijn live CD/DVD Where the Light Is (2008), liet John Mayer zien fantastische nummers te kunnen schrijven en die ook nog eens goed naar het podium te kunnen vertalen. Voor zijn vierde album gooide hij desondanks zijn aanpak overhoop. Meer experimenteren zei hij zelf. De vraag is echter: Pakt dat goed uit op zijn nieuwe plaat, Battle Studies?

Ten eerste, interessante naam; Battle Studies. Past misschien niet helemaal bij iemand die nummers schreef als ‘Your Body Is A Wonderland’ en ‘Daughters’. Het roept, voordat je het album hoort, een beeld op van een agressievere aanpak qua muziek, meer up-tempo, meer blues-riffjes, meer John Mayer-trio. Dat idee wordt alleen nog maar versterkt als je het proces van het album hebt gevolgd. Pino Palladino (bas) en Steve Jordan (drum), waarmee John Mayer het Trio mee vormde, hebben meegewerkt aan het album en filmpjes met jam-sessies beloofde veel goeds.

Opener ‘Heartbreak Warfare’ drukt die hoop echter de kop in. Typisch John Mayer eigenlijk, maar dan minder pakkend. Tekstueel wisselt het sterkere momenten, zoals het refrein (Clouds of sulfur in the air/bombs are falling everywhere/it’s heartbreak warfare), met hele zwakke, cheesy momenten af (How come the only way to know how high you get me/ is to see how far I fall). Nummer drie op de tracklist, ‘Half of my Heart’, is al enkele maanden als live-versie op internet te vinden. En eigenlijk is die versie veel leuker. Het nummer blijft sowieso wel in je hoofd hangen, hoe afgezaagd het soms ook is, maar over de studio-versie is eigenlijk maar een ding te zeggen: ‘John, I’m really happy for ya and I’m gonna let you finish, but next time leave Taylor Swift at home‘. De zangeres, met dank aan Kanye West écht bekend geworden, voegt slechts zoetheid aan het nummer toe.

Single ‘Who Says’ is het eerste nummer wat je niet een lesje leert over liefde. Vrijheid is het thema dit keer (of toch misschien blowen, hoewel Mayer dat zelf ontkent), en het is eigenlijk een verademing. Zo’n verademing dat het verder niet echt spannende nummer toch best aardig wordt. Het middenstuk van het album is het hoogtepunt, namelijk in de vorm van ‘Assassin’ en een cover van Robert Johnson’s ‘Crossroads’. Eerst genoemde is een slimme track met een verhalende tekst. Voor het eerst hoor je iets van het aangekondigde experimenteren terug. ‘Crossroads’, een bluesklassieker uit 1937, is door veel artiesten gecovered, en John Mayer heeft zich laten inspireren door de versie van Cream uit 1968. Eigenlijk past het nummer niet helemaal op het album, aangezien het meer Trio is dan John Mayer. Juist dat maakt het een lekker nummer op het album, het breekt namelijk de reeks van weinig uitdagende liefdesliedjes.

Wat waren we lekker gemaakt voor Battle Studies. Een nieuwe aanpak, meer experimenteren, het idee van Pino, Steve en John in één ruimte. Vrijwel niets van al die hoop hoor je terug op het album. Er is weinig variatie, weinig spanning, weinig experimenteren. Het individueel behandelen van elk nummer zou ook een vrijwel constante herhaling van dezelfde woorden zijn. Het zijn ook de verwachtingen die het album zo matig maken. Het album is op zichzelf best aardig, maar ook niet meer dan dat, en kan nog best tijd nodig hebben om te groeien, maar komt niet in de buurt van Continuum. Beter dan Heavier Things(2003) en debuutalbum Room for Squares (2001) is het wel, maar John Mayer is tot veel meer in staat dan wat hij op Battle Studies laat horen.

Beoordeling: 6/10

Post to Twitter

Related posts:

  1. John Mayer gaat weer voor muziek
  2. Nieuwe Video: John Mayer – Half of My Heart
  3. Concerten John Mayer in Amsterdam afgelast
  4. Show Review: John Mayer in de Heineken Music Hall
  5. Speak Up: John Mayer in DWDD

4 Responses to “CD Review: John Mayer – Battle Studies”

  1. By musicarec on nov 18, 2009

    Ik snap niet waarom mensen een John Mayer Trio verwachten als het nu om John Mayer min! Trio gaat! Hij zegt het zelf op de dvd where the light is. Hij heeft 3 karakters: de akoestische john, de blues john, en de poppy john. Die laat hij ook allemaal zien op de dvd. Vandaar die 3 sets. En dat is juist het geniale van deze man. Hij trekt zo publiek via de poppy kant en kan daarmee meer aandacht geven aan de blues en andersom etc. Het is maar dat hij een multitalent is. Natuurlijk blijft hij bluesen met het John Mayer Trio! Hij houdt teveel van de blues om dat te laten verzakken. Voor de poppy kant vind ik dit persoonlijk een SUPER cd. Zijn teksten zijn sowieso vele malen beter dan wat je nu in de top 40 hoort. Er mag wel weer eens wat zinnigs komen in de top 40 niet?

  2. By Thomas on nov 19, 2009

    Ik vind het een topplaat

  3. By Vera on nov 19, 2009

    @ musicarec
    Het is een leuk trucje, om je ook bekend te houden bij het grotere publiek om er een beetje makkelijke, ietwat (jazeker, af en toe toch echt) cheesy popmuziek in te gooien, maar Mayer is akoestisch en met blues zooo fijn.. Dat zijn – voor mij – zijn kwaliteiten. En ik hóef hem niet eens in de top 40, zolang hij maar goede albums aflevert!

  4. By Deadstar on nov 20, 2009

    Ik zal je eerlijk zeggen: Ik had voor 20 euro een kaartje voor de Melkweg gekocht. Ik kon hem op dezelfde dag voor 200 euro verkopen. En ik heb het niet gedaan! Wat een baas op een gitaar is deze man zeg.

    Als hysterische fan heb ik zelfs hier nog een flesje water waar hij uit gedronken heeft. ALs iemand daar 200 euro voor wil bieden hoor ik het wel :)

Post a Comment