Speakerheadz™

CD Review: Kevin Devine – Brother’s Blood

Kevin Devine is een singer/songwriter, afkomstig uit Brooklyn, New York. Hoewel zijn naam nog niet overal bekend is, heeft de man al 5 albums op zijn naam staan. De laatste daarvan is Brother’s Blood en kwam dit jaar uit. Het album staat op dit moment in de luisterpaal in de rechter zijbalk, omdat het album in ons land een rerelease heeft gekregen. Omdat Speakerheadz op moment van uitgave van het album nog niet bestond, gooien we er nu maar even een recensie tegen aan, want dit is een van die plaatjes die er anders heel makkelijk doorheen glipt. En dat zou bij Brothers Blood heel erg zonde zijn

Kevin Devine wordt vaak gezien als een kruising tussen Bob Dylan en Eliott Smith. Toegegeven, jezelf meten aan deze namen kan niemand, maar qua sound komt Kevin Devine aardig in de buurt. Album opener All of Everything, Erased begint vanuit het niets en bevestigd direct de bovenstaande vergelijking. Kevin Devine houdt het klein. Iets wat hij vrijwel het hele album doet. De gedubte stem geeft een extra dimensie aan de muziek.

Hoewel Devine rustig alleen begint, doet hij het vrijwel de rest van het album samen met zijn band. Vanaf Carnival volgen een drietal uptempo gitaarnummers. Maar verwacht geen knallende bombastische gitaarrock. Hoewel de distortion hier en daar wel degelijk ingetrapt wordt, blijft het album vrij rustig klinken. Pas bij de titeltrack Brother’s Blood gaat het tempo weer omlaag wat resulteert in een prachtige ballade. Ook het daarop volgende jazzy Fever Moon is een van de hoogtepunten van het album. De trompetsolo klinkt prachtig in combinatie met de akoestische instrumenten.

It’s Only Your Life, klinkt net zo breekbaar als de titel doet vermoeden. Devine alleen op een gitaartje met een licht vervormde stem, doet vermoeden alsof de man moederziel alleen in zijn kelder met een 8-sporen recordertje opgesloten zit. Wachtend tot iemand hem zal verlossen. Via het mooie Murphy’s Song, gaat het album naar het punky I Could Be With Anyone, dat met de intro inclusief een vreemde eend in de bijt is. Devine sluit het album prachtig af met Tomorrow’s Just To Late. Alleen dit nummer maakt het al de moeite waard om de plaat helemaal uit te spelen. (want tracks skippen doen wij natuurlijk niet).

Kevin Devine heeft het album zelf als volgt beschreven: “The end of days, a dead dog and his sailor master, hallucinogenic fever dreams, sexual infatuation, vividly imagined infidelity, Irish women, Irish Spring, baby boomers, cold feet, getting responsible, life on life’s terms.” Of hij ook bij jou zo binnenkomt moet jezelf maar bepalen.

Als Singer/songwriter-op-alleen-een-gitaartje fan vond ik het in het begin jammer dat hij na de sterke opener deze lijn niet voortzette. Later ontdek je de diepte in tracks als Carnival en kom je tot de conclusie dat je gewoon niet moet zeuren. Feit is gewoon dat Brother’s Blood wederom een vreselijk mooi album is. Maar moeten we dan toch vergelijken, dan meer Smith dan Dylan.

Mocht je het album willen hebben? Probeer dan een vinyl editie te scoren. Deze zijn maar in beperkte mate uitgebracht, maar in Europa leuk gekleurd. Er is een oranje versie met bruine en witte spetters. En een bruine versie die oranje en witte spetters bevat. Je krijgt de CD bij deze versies bijgeleverd.

Related posts:

1. [CD Review] Manchester Orchestra – Simple Math
2. [Download] Bad Books – Baby Shoes
3. Concertreview: Blood Red Shoes in Paradiso
4. CD review: Blood Red Shoes – Fire Like This
5. Speak Up! Festivalupdate, Bon Iver, Sonic Youth en Blood Red Shoes