Speakerheadz™

CD Review: Klaxons – Surfing the Void

Duidelijkere voorbeelden van de macht van labels vind je niet snel. De Britse new-rave band Klaxons werd teruggestuurd naar de studio, nadat hun label Polydor hun beoogde tweede album als te experimenteel had beoordeeld. Dat was in maart 2009. Nu, bijna anderhalf jaar later, is het tweede album eindelijk uitgebracht. Bassist Jamie Reynolds noemde de vroege versie van Surfing the Void nog psychedelisch, maar daarvan is in de uiteindelijke versie weinig terug te horen.

Het moet vreselijk frustrerend geweest voor de band. In 2007 wint het viertal de prestigieuze Mercury-prijs voor hun debuut Myths of the Near Future, maar de mogelijkheid om van die hype te profiteren wordt ze ontnomen door hun eigen label. Tot zover creatieve vrijheid. Gaandeweg wordt ook producer James Ford (Simian Mobile Disco) ingeruild en zo ben je anderhalf jaar verder. Eerst te experimenteel om uit te brengen, nu te gestandaardiseerd om echt op te vallen.

Surfing The Void is namelijk verre van psychedelisch en slechts sporadisch zo pakkend als het debuut. Misschien wel door de invloed van nu-metal producer Ross Robinson (o.a. Korn, Slipknot, Limp Bizkit) bestaat het geluid vooral uit zware bas en gruizige gitaren. Vrijwel alle subtiliteit gaat verloren in het grootse geluid. Opener en eerste single ‘Echoes’ laat horen dat die aanpak stadionrock, met bij behorend meezingrefrein, kan opleveren, maar over het algemeen zorgt het voor chaotische, ondefinieerbare nummers.

Dit komt het beste naar voren in ‘Extra Astronomical’, een titel die ook symbool staat voor de over het algemeen abstracte en spacey teksten. Het refrein gaat, zowel muzikaal als vocaal, verloren in de zware bas, iets wat bijvoorbeeld ook het geval is bij afsluiter ‘Cypherspeed.’ Uitzondering op de regel vormt het iets rustigere ‘Twin Flames.’ Maar nergens wordt het dansbaar, de disco is uit de muziek verdwenen. Dat is jammer, want juist dat maakte hits als ‘Atlantis to Interzone’ en ‘Magick’ zo pakkend.

Het tweede album van Klaxons zal niet snel een volgende prijs opleveren. Het danst niet, het kent te weinig hoogtepunten en is teveel standaardrock. Het zijn nummers als ‘Twin Flames’, ‘Flashover’ en single ‘Echoes’ die opvallen, maar de overige zeven nummers zijn vooral niet bijzonder. Het derde album is nu al iets om naar uit te kijken, want dan valt te zeggen of het hier ging om te grote labelinvloed of de keuze voor een verkeerde  producer of dat Klaxons toch niet zo bijzonder is als na het debuut werd gedacht.

Beoordeling: 6/10

Related posts:

1. [CD-Review] Cage The Elephant – Thank You Happy Birthday
2. Kijk: Klaxons – Twin Flames (NSFW)
3. Luister twee nieuwe Klaxons tracks
4. Luister: De nieuwe Klaxons – Echoes