Speakerheadz™

[CD Review] Limp Bizkit – Gold Cobra

Het is raar maar waar, Limp Bizkit’s nieuwe album is nu dan toch echt uit. Gold Cobra liet lang op zich wachten, maar fans van de nu-metal groep kunnen eindelijk zich voldoen aan een nieuw album van Fred Durst, Wes Borland, Sam Rivers, John Otto en DJ Lethal. Is het werkelijk een ‘giftig’ album geworden of is het een laatste zucht van een band die zo goed als dood leek te zijn? Twee Speakerheadz vellen hun oordeel.

Jelger: in de jaren 2000-2005 luisterde hij niets anders.

Meer dan tien jaar zijn voorbij gegaan sinds Limp Bizkit de grootste rockband ter wereld was en zoveel lijkt er niet veranderd. Nu voor het eerst in die tien jaar de originele line up een volwaardig album uitbrengt is het geluid vooral nostalgisch en een herinnering aan je boze tienerjaren. Want jij mag dan inmiddels volwassen zijn geworden, Limp Bizkit is dat niet. En dat is maar goed ook.

Fred Durst en co. nemen zich anno 2011 niet zo serieus meer (luister maar ‘Autotunage’ op dit nieuwe album), maar houden dat imago wel hoog omdat dat nou eenmaal is wat de band is. Lompe gitaarriffs, strakke drums en baslijnen en slechte, agressieve teksten. Maar ondertussen wel een handvol catchy nummers, waar je automatisch gaat mee bewegen en binnen één luisterbeurt de tekst mee kan zingen. Tekstueel moet je ook geen hoogstandjes verwachten van Durst, maar op single ‘Gold Cobra’ rapt hij bijvoorbeeld wel beter dan ooit, er is dus enige verandering waar te nemen. Ook dat er hier en daar een solo in de nummers zit, is nieuw, maar al met al is dit een dwarsdoorsnede van de eerste vier albums van de band. Zo hoor je miskleun ‘Loser’ en in de middenstukken van de titeltrack en ‘Get A Life’ Results May Vary (2003) terugkomen, in het refrein van ‘Get A Life’ hoor je enigzins het debuut uit 1997 en het hele album ademt Significant Other (1999) en Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water (2000). Het levert met de titeltrack (catchy, strakke raps), ‘Shark Attack’ (min of meer een remake van hit ‘Break Stuff’), Why Try (gegarandeerde livehit) en het serieuzere ‘Walking Away’ (dat sterk doet denken aan nummers als ‘Re-arranged’ en ‘Boiler’) heel behoorlijke nummers op.

Als je nog geen fan was, hoef je het niet meer te proberen, dat ga je nooit worden. Als Limp Bizkit-fan is Gold Cobra alles waar je op kon hopen. En dus doet Limp Bizkit het goed. Bovendien voegt de band een aantal gegarandeerde livehits aan het repertoire toe, en dat is uiteindelijk toch waar de band op haar best is. Als niet-fan geef je dit album een 3, als fan geef je het een 9 en en als criticus zit je dan precies in het midden:

Jelger score: 6

Kurt: Nu-metal was ook zijn jeugdzonde

God, hoe gaan we deze plaat positief verantwoorden als criticus? Niet, dit is namelijk een plaat geworden voor de coregroep die in hun puberjaren middenin de nu-metal hype zaten en voor niemand anders. Ben je nu puber? Vergeet het maar. Nooit een Bizkit fan geweest? Niet meer aan beginnen. De band weet met Gold Cobra voor de nu inmiddels volwassen doelgroep eindelijk precies weer de juiste toon aan te slaan.

Sinds het monstersucces van Chocolate Starfish and the Hotdog Flavored Water (geintje van frontman Fred Durst en gitarist Wes Borland) plofte de band uit elkaar. Gitarist Borland vond dat hele rocksterren gedoe maar een farce en wilde underground. Durst ging met de band door en schreef een zeikplaat van jawelste met de ironische titel Results May Vary. De promotietour van dit album bracht de band op een dieptepunt. Met een Heineken Music Hall optreden van circa een half uur als tragisch voorbeeld. Al snel na die afgebroken tour kwamen de heren tot de conclusie dat ze die rare gitarist (met vreemde outfits en bodypaint) toch nodig hadden en kwamen bij wijze van comeback met een matige EP op de proppen. De comeback bleef uit tot een aantal jaar geleden toen de band meer op hun oude hits begonnen te leunen.

Nu met 13 liedjes sterk is Gold Cobra een Chocolate Starfish deel 2 geworden en dat is voor mij persoonlijk de juiste zet geweest. Niks nieuw terrein ontdekken, gewoon doen waar je het beste in bent. Inderdaad het geluid is weer zo opgepompt als maar kan en net zo corny als de teksten die bij Durst uit zijn te oude smoel komen, maar dat is wat Limp Bizkit altijd al is geweest. Dit zijn dan ook de nummers die live prima meegaan met de oude klassiekers. Puur op die nostalgische tour komt Limp Bizkit daar zelfs op middelbare leeftijd nog mee weg. Een zes en een half lijkt me daarom meer dan voldoende in dit geval. Goed iets meer vanwege die fanboy gevoelens dan.

Kurt score: 6.8

Eindscore: 6.4

Related posts:

1. [Nieuwe Video] Limp Bizkit – Gold Cobra (single)
2. [Album Nieuws] Limp Bizkit veranderd cover Gold Cobra
3. Limp Bizkit brengt Gold Cobra op 7 juni uit
4. Limp Bizkit komt met draak van albumhoes
5. Speak Up: Nieuwe track Limp Bizkit gelekt.