Speakerheadz™

CD Review: Stereophonics – Keep Calm & Carry On

Deze week kwam het nieuwe album van Stereophonics uit. Keep Calm & Carry On is alweer het zevende album van deze uit Wales afkomstige rockband. De voortekenen zijn al niet goed. Het album kwam in de eerste week op een nummer 11 binnen in de Britse album lijst. Dit is de laagste binnenkomer van een Stereophonics album ooit. Dit komt vooral door verschillende media die de muzikale weg van Keep Calm & Carry On niet helemaal begrijpen en het allemaal niet zo strak als de zes voorgangers noemt. Tijd dus om zelf het album maar eens aan een uitgebreide inspectie te onderwerpen.

Op het eerste gehoor lijkt er helemaal niks mis te zijn met Keep Calm & Carry On. Album opener She’s Alright begint veelbelovend met een viertal akkoorden, vervormde drum en de monotone zang van Kelly Jones. In mijn ogen typisch een Sterophonics plaat. Het repeterende ‘She’s Alright’ in het refrein klinkt lekker. Wat echter wegblijft is het openbarsten van het nummer. Waar normaal de gitaren zouden knallen, lijkt nu vooral de aandacht op de bas en de drumcomputer te liggen. Tweede track Innocent is er tevens een zoals wij die van Stereophonics verwachten. Begin met hoge koortjes en een langzame opbouw naar het refrein. Hoewel de gitaren wederom niet helemaal voluit gaan, is het met name door het bekende schorre stemgeluid van zanger Kelly Jones een echte rockplaat.

Maar bij de derde track Beerbottle, wordt de kritiek op het album ineens duidelijk. Hoewel elk voorgaand Stereophonics album ook nooit in een vast stramien is gebakken, is dit wel heel erg on-Stereophonics. Het nummer is slap, simpel en te elektronisch voor deze band.

Gelukkig maakt opvolger Trouble het nummer weer een beetje goed. Deze track stond deze week nog op de hoogste plaats van ons eigen Speaker Weekly. Dit is vooral te danken aan de geweldige live-uitvoering bij Jools Holland. Want wat een geweldige Rock & Roll plaat is dit zeg. Dit is hoe Stereophonics horen te klinken. Hard en rauw met een geweldig raspende schreeuw van Jones door de gitaren heen. Vooral live zal deze plaat het goed doen.

Could You be The One schroeft het het tempo echter weer een gigantisch stuk terug, waardoor de topper Trouble een beetje klem lijkt te zitten tussen twee dalen. Hoewel het nummer rustig aandoet is het wel een typisch Stereophonics nummer. Het intro van I’ve Got your Number lijkt ongelofelijk veel op een nieuwe Muse plaat, maar mist de echte kracht, de gitaren klinken in mijn mening een beetje tam. Hoewel het refrein lekker in het gehoor ligt, had ook deze van mij wat ruiger gemogen.

Wat volgt zijn een aantal vrij rustige plaatjes. Met name het 100MPH is totaal niet wat de titel van het nummer doet verwachten. Wonder is dan ineens weer een plaatje waar je totaal niet weet wat je er mee aan moet. Het nummer klinkt apart dof en ver weg (expres gedaan). Waar de track veelbelovend begint zorgen vooral de koortjes in het refrein dat deze track een smetje op de plaat is. De hoge zang doet wat rommelig aan.

Stuck in A Rut lijkt een poging tot rappen. Het nummer komt op een gegeven moment wel los, maar het is vooral het irritante pianosolootje dat het nummer totaal naar beneden haalt. Gelukkig maakt afsluiter Show Me How een hoop goed. Hoewel langzaam, is het eindelijk weer een eens een mooie gevoelige plaat, zoals wij ze hoorden op het solo album van Kelly Jones. Wat kan zijn rauwe stem toch lekker emotioneel klinken in een plaat als deze.

Hoewel ik er mijn mening er zeker niet op gebasseerd heb, zijn de kritieken duidelijk. ‘Wat overblijft is verwarring’, was misschien wel de meest passende opmerking. Er lijkt weinig lijn in het album te zitten. Tracks als Wonder halen de kwaliteit van de goede nummers helaas naar beneden. Hoewel het album op zich geen slecht album is, heeft Stereophonics ze zeker beter afgeleverd. Komt door de tamheid van het album de HMH show in gevaar? Nee dat zal wel niet. Hoewel het album slap klinkt, zullen de registers live zeker opengetrokken worden. Naar mijn mening had het album meer tracks van het kaliber Trouble moeten hebben, maar ja ik zit natuurlijk niet in de band. Innocent is misschien wel de meest echte ‘Stereophonics-plaat’. Natuurlijk moet een band het repertoire gevarieerd houden, maar dat heeft in dit geval niet helemaal goed uitgepakt.

Related posts:

1. CD review: Crowded House – Intriguer
2. CD Review: Tegan and Sara – Sainthood
3. CD review: Raz Ohara and the Odd Orchestra – II
4. CD review: Weezer – Raditude
5. Clip: Stereophonics – Innocent