CD Review: Stone Sour – Audio Secrecy

september 4th, 2010 | by Jelger |

Stone-Sour-Audio-Secrecy-FrontStone Sour, toch een beetje Slipknot-light, brengt deze week haar derde album uit. Nadat het in 2006 uitgebrachte Come What(Ever) May mede dankzij de single ‘Through Glass’ een succes werd, was het voor vocalist Corey Taylor en gitarist Jim Root tijd voor Slipknot. Nu die band echter weer aan een pauze begint, mede door de tragische dood van bassist Paul Gray, is het weer tijd voor het commerciëlere broertje van. De nieuwe plaat Audio Secrecy ligt vanaf dinsdag in de winkels.

Het onverwachte overlijden van Gray heeft enigszins zijn sporen nagelaten in het geluid van de nieuwe Stone Sour. Het is donker en melancholisch. Maar erger, Corey Taylor klinkt leeg en hol. Alsof door het vervelende nieuws alle creativiteit en wil om muziek te maken uit hem is geslagen. Audio Secrecy staat namelijk vol met ongeïnspireerde ballads en (middelmatige) radio-metal. En vooral op vocaal vlak valt er weinig te beleven, want de teksten zijn matig en Taylor durft het nergens aan om zichzelf te testen, en blijft daardoor hangen in een Chad Kroeger (Nickelback) geluid wat toch geen compliment mag heten.

Het perfecte voorbeeld is power-ballad ‘Hesitate’ (maar ook ‘Say You’ll Haunt Me’ en ‘Dying’ kunnen als voorbeeld dienen). “You were my fire/so I burned/till there was nothing left of me” huilt Taylor de speakers, hoe cliché wil je het hebben. Het nummer had niet misstaan op een 80’s album van Bon Jovi. Tussen de vele softe, radiovriendelijke momenten door klinkt de power hier en daar nog door. Maar nergens is het zo pakkend of oprecht als op de twee voorgaande platen. Bovendien begint het gitaargeluid van Jim Root wel te vervelen onderhand, riffs zoals die in ‘Mission Statement’, ‘The Bitter End’ en ‘Digital (Did You Tell)’ kennen we onderhand wel.

De creatieve pijp lijkt een beetje leeg bij het vijftal van Stone Sour. Verplicht, een band op de automatische piloot, zo voelt Audio Secrecy aan. En een groot aantal rock-ballads erop gooien bevorderd de samenhang van het album niet. Wellicht dat er via de commerciële weg daarmee wel succes geboekt wordt, maar geen van de nieuwe ballads is een nieuwe ‘Through Glass’ of ‘Bother.’ Zowel op het harde vlak als op het zachte vlak blijft Stone Sour met de derde plaat ver achter op eerder uitgebracht materiaal.

Beoordeling: 4/10

Post to Twitter

Related posts:

  1. [Album Nieuws] Queens of the Stone Age-plaat nog dit jaar uit
  2. Slipknot denkt alweer aan volgende album
  3. Album art Nieuwe Stone Sour
  4. Luister: De nieuwe Stone Temple Pilots
  5. Joss Stone is een junk!

6 Responses to “CD Review: Stone Sour – Audio Secrecy”

  1. By Ard on sep 6, 2010

    Azeinzijkert modus, come what ever may is uit 2006.

    Voor de rest zijn de 3 nummers met het “saaie” gitaar werk wel de beste van het album. Het lijkt wel of ze 3fm status willen krijgen en niet meer de eerste 2 albums willen opvolgen. Uitgeput of gewoon creatief de verkeerde kant opgegaan?

  2. By Jelger on sep 6, 2010

    Je hebt gelijk Ard, sorry en aangepast. Bedankt!

  3. By Frank on sep 8, 2010

    Optreden in Amsterdam beloofde al niet veel goeds.
    Album zuigt idd aan alle kanten.

  4. By Hans on sep 12, 2010

    Album zuigt totaal niet, integendeel, dit is een band die hun gevoel durft te volgen en zich geen bal aan wil trekken van wat mensen verwachten. Hoe gemakkelijk zou het zijn om Come What(ever) May II te maken? Enige slechte nummer op de plaat is Hesitate. Met de kritiek dat Corey hol zou klinken heb ik ook niets op. Op bijvoorbeeld Miracles legt hij juist erg veel gevoel in zijn zang. De man is happy, pas getrouwd en dat hoor je terug. Overigens Jelger, lijkt het me sterk dat de dood van Paul Gray zijn sporen nagelaten heeft op Audio Secrecy. De plaat was namelijk al helemaal opgenomen toen Gray overleed. Huiswerk beter maken, s.v.p.

  5. By Tim Tóth on sep 22, 2010

    Weet je eigenlijk dat de opnames al klaar waren voordat Gray dood was? De hele review slaat nergens op…

  6. By Ard on sep 28, 2010

    Oké, ik zat vorige week in New York en om de tijd te doden ga je toch muziek luisteren. Het is inderdaad een heel ander album dan de voorgaande. Dit wilt niet meteen zeggen dat het album zuigt er is gewoon duidelijk voor een andere richting gekozen. Ik denk dat dit zo’n album is dat je een paar keer moet draaien zonder come what ever may in je achterhoofd te hebben.

    Oja een heel stom feitje: The Bitter End is in 2001 geschreven en zou op het eerste album verschijnen dus zeg niet dat er geen oude stone sour tracks op staan.

Post a Comment