Speakerheadz™

Concertreview: Hole in Paradiso

Misschien is dit concertverslag een beetje laat – maar dat heeft onder andere te maken met de fles whiskey die twee speakerheadz-redacteuren elkaar bezwoeren leeg te drinken voor het concert. Dit om de avond nog enigszins fatsoenlijk door te kunnen komen, want de verwachtingen voor het reünieconcert dat Hole zondagavond in de Paradiso te Amsterdam zou geven waren nou niet bepaald hooggespannen. Hoewel, reünieconcert? Geen enkele van haar oud bandleden waren erbij – onder andere Melissa Auf Der Mauer en Eric Erlandson hadden wel wat beters te doen. In plaats daarvan heeft de inmiddels 45-jarige rockgodin een nieuwe band samengesteld, met de jonkies Micko Larkins, Shawn Dailey en Stu Fisscher op gitaar, bas en drums. En in de schaduw aan de zijkant van het podium, een reservegitarist.

Veel weblogs vroegen zich aanvankelijk af wie er nog op een reünie van Hole zat te wachten, maa dat bleek mee te vallen. Paradiso was niet uitverkocht, maar het stond toch al aardig vol toen de zanger van Shaking Godspeed heel erg rock ’n roll zijn bas op de grond smeet en het voorprogramma plaatsmaakte voor Courtney en kornuiten. Ruim een half uur later is het dan de beurt aan Hole. En wat blijkt, de band komt gewoon nagenoeg op tijd het podium oplopen! Niet bijna drie kwartier te laat zoals vijftien jaar geleden, toen het optreden vervolgens na vijf nummers al volkomen uit de hand liep nadat een woedende en aardig gedrogeerde Love op het publiek begon in te rammen omdat ze bier over zich heen had gekregen. Ongetwijfeld hoopten velen hier vanavond stiekem weer op dit soort taferelen, maar zij kwamen van een koude kermis thuis. De band begon aan een schijnbare routineuze, nogal vlakke set waarbij het publiek weinig aandacht leek te schenken aan een aantal nieuwe nummers – van het in april verschijnende Nobody’s Daughter – en des te enthousiaster reageerde op de oude hits die door de set heen zaten verwoven.

De band begint met een korte versie van ‘Pretty on the Inside’, die ze over liet gaan in de Rolling Stones-cover ‘Sympathy for the Devil’ en begint vervolgens met ‘Miss World’. Heel denderend klinkt het allemaal niet maar de oerschreeuw van Love lijkt er nog steeds in te zetten, zij het met de jaren iets verzwakt. De band lijkt strak te spelen, Courtney lijkt in een goed humeur en het publiek vindt het allemaal prima. De ommekeer komt echter wanneer Hole al vroeg in de set aan ‘Violet’ begint, toch één van de grootste hits en dan wordt duidelijk dat Love het allemaal niet meer op eigen kracht kan. Hier wordt duidelijk dat een deel van het gekrijs gewoon geplaybackt is, en valt het opeens op dat Love haar eigen gitaarpartijen niet eens zelf speelt – wel is nog net de moeite genomen om de Rickenbacker in te pluggen – maar wordt ze hierbij bijgestaan door een grijnzende latino die strategisch in een hoekje op het podium is verstopt. Even later grinnikt ze dat ze het nogal druk heeft maar gelukkig de autocue van Axl Rose heeft kunnen lenen. Daarna heeft ze nog een zogenaamd grappig één-tweetje met gitarist Larkin over hoe ze haar grootste hit ‘Celebrity Skin’ ook al weer moet spelen, toch een nummer dat elke twaalfjarige op zijn eerste gitaarles er onder moet kunnen krijgen.

Nee, langzaam wordt het duidelijk: deze vrouw doet het niet meer omdat ze het zo geweldig vindt om op een podium te staan, en deze vrouw zal het al helemaal niet doen voor de fans. Het podiumbeest dat ze vroeger was is ze ook duidelijk niet meer, zelf staat ze er nogal stijfjesbij en met hun prodentglimlach past de rest van haar gestileerde band beter thuis bij Anouk. Na precies een uur durende nogal vlakke set verlaat de band het podium, om een paar minuten rokend terug te komen op het podium. Zouden we dan toch nog gaan rellen? Maar blijkbaar realiseert ze zich dat ze hier niet mag roken want ze doet snel haar sigaret uit voor aan ‘Doll Parts’ te beginnen – waarbij het dak er dan toch nog even af lijkt te gaan. Als afsluiter wordt het akoestische ‘Northern Star’ gespeeld, een prachtig nummer waarmee Love het wel een klein beetje goed weet te maken. Al met en al was een solide rockshow, maar meer ook niet. Het is prachtig om dit icoon toch een keer live te zien, zij het vijftien jaar te laat. De jeugdliefde waarmee deze speakerhead zijn rockheldin vroeger koesterde is nu toch echter over, en onwillekeurig schiet een citaat te binnen – it’s better to burn out than to fade away.

Related posts:

1. [Show Review] TV on the Radio in Paradiso
2. Concertreview: Garcia plays Kyuss
3. Concertreview: Blood Red Shoes in Paradiso
4. Hole – Paradiso – Amsterdam – 21/02/10
5. Nieuw album Hole komt echt!