Speakerheadz™

Melkweg: Wolfmother, de rockshow van Andrew Stockdale

Heb jij het gevoel een paar decennia te laat geboren te zijn? Dan had je gisteravond in de Melkweg moeten zijn waar Andrew Stockdale en zijn Wolfmother 2.0 voor een uitverkochte Oude Zaal stonden! Ik was volledig voorbereid. Mijn houthakkershemd uit de kast getrokken, expres een paar dagen niet geschoren en natuurlijk… geen deo op.

Waar ik Harleys, bebaarde en bezwete mannen verwachte, blijken de tijden sinds Led Zepellin er mee opgehouden is veranderd. Hipsters met luxaflex zonnebrillen, meisjes met korte rokjes en zowaar jongens met een polo-shirtje onder hun Hilfiger trui. Het publiek bij deze rockact blijkt net zo eclectisch te zijn als de gemiddelde set van DJ Wix.

Maar dat terzijde, want we komen natuurlijk voor 1 ding: Muziek. Sinds de release van het debuutalbum Wolfmother, in 2005 is er veel veranderd. Bassist Chris Ross en drummer Myles Heskett zijn vorig jaar uit de band gestapt. Maar eerlijk is eerlijk, Wolfmother is en blijft natuurlijk eigenlijk zanger/gitarist Andrew Stockdale. De krullenbol die met zijn jaren ’70 riffs en kenmerkende stem de sound van de band volledig draagt.

Het lijkt dan ook weinig uit te maken dat de band inmiddels is aangevuld met 3 nieuwe leden. Bassist Ian Peres, die tevens over een krullenbos beschikt, bespeelt net als voorganger Ross ook toetsen, drummer Dave Atkins ramt er lekker op los. Alleen tweede gitarist Aidan Nemeth lijkt een beetje buiten de boot te vallen. Hij zou zomaar eens je buurjongen kunnen zijn. Nemeth houdt zich erg achteraf. Sterker nog in sprak mensen die geen eens wisten dat hij er heeft gestaan.

Wolfmother doet wat het moet doen: Een strakke rockshow neerzetten. Het lijkt dat zij het al oude motto gebruiken: Niet lullen maar spelen. Er is zeer weinig contact met het publiek. Slechts een enkele good evening of how are you passeren de revue. De zaal, compleet afgeladen, is volgepompt met rook, terwijl gekleurde spots hun lichtstralen door dit gordijn prikken. Een handicap voor een handjevol fotografen die is toegestroomd, een zeer goede toevoeging aan de show. Vooral als Atkins een Pink Floyd achtige psychedelische solo op de toetsen weggeeft en de zaal in blauw licht gehuld is staat het publiek gebiologeerd toe te kijken. Atkins is een zeer wolkome toevoeging aan de band. De beste man speelt toetsen alsof hij bezeten is door de duivel. Met houtige bewegingen ramt hij de toetsen bijna door het hout heen, als een slager die zijn vlees staat te hakken.

Deze week heeft het nieuwe en vooral ook langverwachte tweede album ‘Cosmic Egg’ op Internet staan streamen. Het publiek heeft zich dus al kunnen inluisteren. Toch zal het niemand verbazen dat het gehele publiek uit zijn dak gaat als Stockdale de herkenbare riff van ‘Woman’ inzet. De band speelt een goede afwisseling van nieuwe tracks en de klassiekers van het debuut. De show, die ongeveer een uur en een kwartier duurt, bestaat netjes uit een hoofddeel en een toegift van twee nummers. Dit laatste deel begint met de single ‘Back Round’ die de band onlangs gratis weggaf. Andrew legt uit dat het nummer onder zijn huis is opgenomen. Als je het niet goed vindt, dan mag je het gewoon terugsturen, waarop de zanger zijn adres geeft. Als vervolgens ‘Joker & The Thief ingezet wordt, weet de zaal dat het de laatste kans is om nog een keer uit zijn plaat te gaan.

Andrew heeft in ieder geval de Wolfmother sound in zijn band weten te houden. Een degelijke, maar vooral zeer strakke rockshow is wat het publiek voor hun 22,50 + lidmaatschap kregen voorgeschoteld.

Related posts:

1. [Show Review] Wolfmother vermaakt en worstelt
2. [Festivalupdate] Wolfmother naar Pinkpop, tiental voor Dour
3. Kijk: Slash ft. Andrew Stockdale – By The Sword
4. Speak Up: Wolfmother, Elbow en Millow
5. CD review: Wolfmother – Cosmic Egg

Tags: Amsterdam, Melkweg, review, Wolfmother