Speakerheadz™

Show Review: Kindertheater met Crowded House

Gisteren stonden de popveteranen van Nieuw-Zeeland in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Met gelijksspel tegen Italië kon het al niet op, maar de heren maakte er een heel bijzonder feest van. Met aanstekelijke praatjes tussendoor, veel meezing momenten en zelfs een hardloopwedstrijdje op het podium was het naast de perfect uitgevoerde muziek een totaalplaatje.

In Nederland is Crowded House nog altijd populair. Hits als Don’t Dream Its Over, Fall At Your Feet, Private Universe en Weather With You zijn altijd goed voor het befaamde uit-de-maat-klappen-en-meezingen. Het succes van de band kwam ten einde midden jaren negentig omdat het niet boterde met drummer Paul Hester. Deze zag het begin 2000 dan ook niet meer zitten en hing zichzelf op in een park in Sydney. Kort daarop ronselde frontman Neil Finn overige leden Nick Seymour en Mark Hart weer bij elkaar en met drummer Matt Sherrod brachten ze een comeback album “Time on Earth” uit.

De band heeft deze maand weer een nieuw album uit met de titel Intriguer (albumreview volgt) en staat daarom weer op de planken. Redelijk wat nieuwe nummers daarom vanavond met als tweede nummer de nieuwe single Saturday Sun. De muffe bas brengt gelijk wat groove in dit zitconcert en het is dan ook moeilijk een heel concert netjes te blijven zitten. Met het experimentele Private Universe gaat het heel even de mist in. De solo komt niet van de grond bij Neil Finn en het verdere kloten met de pedalen brengt het nummer niet tot een climax. Toch herpakt de band zich daarna meteen en dat komt voornamelijk omdat ze hun mond open doen tussen de liedjes door. Het grappen over de stairways to heaven op de tribune, vaderdag en een conversatie met een vrouw achterin het publiek brengt gelijk een band met het publiek.

De band wil die afstand ook bewust zo klein mogelijk houden. Het papierenvliegtuigje dat op het podium wordt gegooit met de vraag of het publiek in de problemen komt met de beveiliging als ze gaan staan wordt beantwoord: “Daar komen we nog even op terug”.

Tijdens Fall At your Feet mogen de mannen en vrouwen in het publiek verschillende zangvocalen doen en de saamhorigheid is op dat moment even heel sterk. Neil can het vanavond niet laten om met zijn microkorg te spelen (een keyboard die nadruk legt op de bastonen) en jammed zo een liedje over prime ministers bij elkaar. Daarmee refereerd hij aan Brussel, het vorige optreden, die hetzelfde probleem hebben als wij.

Maar de band kan nog ludieker. Als Neil Finn de mist in gaat en toetsenist Mark Hart hem helpt/corrigeert krijgt hij van Finn op zijn dak. “Always so competitive Mark”. Daarop vraagt hij aan een tienjarige in het publiek om eens van Mark te winnen. Voor je het door hebt staan dan ook twee jongetjes Sven en Sam op het podium om een renwedstrijdje tegen Mark te doen. De winnaar krijgt een t-shirt (beide jongetjes uiteindelijk).

Tijdens Four Seasons in One Day mogen ze nog even op het podium blijven zitten en het is vooral Sven die het daar erg naar zijn zin heeft. In de outro mag hij zelfs een pianodeuntje meedeinen en voor je het weet lijdt hij de band naar Bohemian Rhapsody van Queen. Dat blijven terugkerende elementen in de show. Saturday Night Fever jammen inplaats van je vaste setlist? Waarom niet? Het kost uiteindelijk wel veel speeltijd waardoor nummers waarschijnlijk worden overgeslagen maar het deert niet.

Welke niet wordt overgeslagen is de Split Enz classic Message to My Girl. Het nummer wordt prachtig uitgevoert door Neil op piano. Chocolate Cake is het omslagpunt van de show als mensen op het middenpad gaan staan dansen. “You can get up now” en dan wordt het toch nog een staanconcert. Dat is fijn want zitten tijdens de rockknallers zou ook gek zijn. Locked Out en It’s Only Natural knallen door de set. Tijdens Don’t Dream it’s Over verlaten de laatste hitjeszoekers de zaal.

In de toegift voor de diehards perst de band nog zo veel mogelijk tijd eruit om Weather With You, She Called Up en Better Be Home Soon te mogen spelen.Dan na het laatste meezingmomentje is de koek toch echt op en mag Amsterdam zich meer dan tevreden stellen met zo een mooie avond aan Crowded House liedjes en kindertheater.

Related posts:

1. Show Review: Babylon Circus – Burgerweeshuis
2. CD review: Crowded House – Intriguer
3. Kindertheater met Crowded House deel 2:
4. Crowded House komt met albumdetails
5. Show Review: Editors in de Oosterpoort