Speakerheadz™

Wat een plaatje: Miles Davis – Kind Of Blue

In de rubriek Wat een plaatje, pushen verschillende SpeakerHeadz een plaat die de wereld zeker minimaal een keer gehoord moet hebben. Dit doen zij aan de hand van het opnoemen van 5 redenen waarom zij vinden dat dit album de moeite waard is. Deze keer probeert Deadstar zijn favoriete album aan de man te krijgen: Miles Davis’ Kind Of Blue.

Even een korte samenvatting. Kind Of Blue werd in 1959 opgenomen. Het staat sinds de release op 17 augustus van dat jaar bekend als het beste jazz album allertijden en staat dan ook in elke jazzlijst fier bovenaan. Het album is niet alleen zeer veel verkocht, ook zijn er zelfs boeken geschreven over de tot standkoming van het album. Hoewel Miles Davis meerdere parels heeft gemaakt zal Kind Of Blue altijd zijn mooiste nalatenschap aan de wereld blijven.

Hieronder de 5 redenen waarom je dit album in ieder geval een keer gehoord moet hebben. Kind Of Blue ligt altijd voor heel goedkoop in de bakken bij de platenboer. Mocht je daar een keer zijn raad ik je aan om een exemplaar mee te nemen. Misschien komt hij niet de eerste keer aan, maar als je hem jaren later nog een keer probeert is succes gegarandeerd.

5. Ook zeer toegankelijk voor niet-Jazz liefhebbers
Hoewel Kind of Blue een onvervalste Blue Note Jazz-plaat is, is hij zeer toegankelijk voor niet jazz-liefhebbers. Voor velen is het zelfs de eerste aanraking met het genre. Zo ook voor deze Speakerhead. Het album luistert lekker weg als achtergrond muziek, maar is zeker de moeite waard om een keer rustig bestudeerd te worden. Wat de plaat toegankelijk maakt is dat het album vrij rustig is en geen snelle bebop loopjes bevat zoals wij deze kennen van de moeilijkere jazz van Dizzy Gillespie en Charlie Parker.

4. Een sterrencast
Hoewel in die tijd vrijwel elke muzikant als sessiemuzikant werkte, heeft Kind Of Blue een sterrencast waarbij huidige bands als Them Crooked Vultures totaal in het niet vallen. Elk van de bandleden is een gootheid in zijn soort. Miles in duel horen gaan met John Coltrane en Cannonball Adderly is vergelijkbaar met Jimmy Page, die Eric Clapton en Jimi Hendrix tot het uiterste drijft.

Miles Davis, trompet
Cannonball Adderley, altsax (behalve in 3)
John Coltrane, tenorsax
Bill Evans, piano (behalve in 2)
Wynton Kelly, piano (in 2)
Paul Chambers, bas
Jimmy Cobb, drums

3. Alles in 1 take opgenomen
Er is mij wel eens verteld dat Lars Ulrich van Metallica zijn drums in takes van 10 seconden opneemt. Deze worden vervolgens achter elkaar geplakt om een strak ritme te krijgen. Dat was in de jaren 50 wel anders. De muzikanten kwamen naar de studio zonder dat zij wisten wat de bedoeling zou zijn. De basis lijnen zoals akkoordschema’s en maten stonden voor elke muzikant op papier, maar elke noot die je op Kind Of Blue hoort is ter plekke bedacht! Dit is zeer goed te horen. Hoewel de solo’s fenomenaal zijn, hoor je af en toe een lichte twijfel toeslaan.

Daarnaast is elk nummer op het album in 1 take opgenomen. Alleen Flamengo Sketches ging de eerste keer niet helemaal naar zin. Op de CD versie van Kind Of Blue is deze eerste ‘foute’ opname als bonustrack opgenomen. Het album is in twee sessies opgenomen.

2. So What is legendarish
Album opener So What is een van de meest legendarische jazz-lijnen ooit gespeeld. In het begin van de track hoor je de muzikanten Paul Chambers en Bill Evans een klein beetje hun instrumenten verkennen. Zij spelen een beetje op elkaar in, totdat het ineens stil valt. Paul Chambers zet vervolgens een van de meest bekende basloopjes uit de geschiedenis in.

1. Einde van de solo Blue in Green
Het duurt welgeteld maar hooguit 5 seconden en waarschijnlijk is het nog niet veel mensen opgevallen, maar de manier waarop Miles de laatste 6 noten van zijn eerste solo in de track Blue in Green pakt zorgt voor kippenvel. Het gevoel dat hij in de hele solo gooit is al vanaf de eerste noot te horen. Maar hoe die laatste noten overgaan in het pianospel van Bill Evans doet wat met je. Hieronder de Youtube versie, maar ik raad toch echt aan om hem op een goede stereo et te beluisteren.

Related posts:

1. Leuk: Kirk Hammett 1 – 0 kind
2. CD Review: First Aid Kit – The Big Black and The Blue
3. Uit je Blue Monday dip
4. Wat een plaatje: Rufus Wainwright – Want One
5. CD review: Alice in Chains – Black Gives Way To Blue