Speakerheadz™

Wat een Plaatje: Reuben – In Nothing We Trust

In de rubriek Wat een Plaatje proberen verschillende Speakerheadz hun favoriete platen aan de man te brengen. Aan de hand van vijf argumenten laten zij zien waarom juist dit album tot hun favorieten behoort. Vandaag doet Jelger een poging om je te overtuigen van de kwaliteit van Reuben’s In Nothing We Trust.

Reuben, een underground bandje uit Farnborough/Aldershot, Engeland, wordt in 1999 opgericht door bassist John Pearce en zanger/gitarist Jamie Lenman. Ik ontdekte ze pas tien jaar later, in januari 2009. De agressie, de energie en de teksten van Lenman spreken me aan, en al snel luister en praat ik, tot vervelens toe, over Reuben. De eerste twee albums van de band, Racecar is Racecar Backwards (2004) en Very Fast Very Dangerous(2005), zijn snel gevonden, maar het derde (en laatste) album In Nothing We Trust (2007) is niet makkelijk te verkrijgen.

Het album is namelijk door Hideous Records, een label dat de band zelf had opgericht, uitgebracht en dat is met het verdwijnen van de band in 2008 ook gestopt. Na weken zoeken krijg ik het eindelijk in mijn handen, maar ik ben niet gelijk overtuigd. Het album is niet zo toegankelijk als de eerdere platen, maar langzaam maar zeker ontdek ik waarom het album door veel fans als de beste van de drie wordt beschouwd. En de onderstaande vijf redenen zijn slechts een aantal van de argumenten die ik zou kunnen aanvoeren.

5. De studio-diaries
Video-updates uit de studio zeggen natuurlijk niets over de kwaliteit van het album. Maar de filmpjes zijn hilarisch, en laten ook zien hoe moeilijk de band het heeft. Reuben moest stoppen omdat ze gewoonweg niet genoeg verdienden met de band. Als je de band eten ziet inslaan bij de Iceland (samen met Tesco de Aldi en Lidl van Engeland) dan is dat tekenend. Bovenal zijn de video-diaries pure komedie. Zeker kijken als je een drummer in ‘Drumworld’,  een man met tape op zijn gezicht en discussies over een bananenbakje wilt zien.

4. Crushed Under The Weight Of The Enormous Bullshit
In mijn ogen het minste nummer op het album, maar een geniale meningsuiting van Lenman over de staat van de muziekwereld. ‘I can still remember, when I first heard the riff, that opened nevermind, my neck hair stood up stiff’, zingt Lenman als hij terugdenkt aan de tijd dat Nirvana’s legendarische album uitkwam. Ook schuwt hij het niet om een paar grote namen uit de muziekwereld een flinke sneer te geven: ‘All this ‘80s indie, it sounds like shit to me, ‘cause I don’t like Joy Division, I don’t like Morrisey, all these new impersonators, kings of MTV, suckling at the teat of the fucking enemy’. Muzikaal gezien is het nummer het minste van het album, maar de eerlijkheid van het nummer (en de andere van Reuben) is verfrissend.

3. Variatie
Het album is heel gevarieerd. Met ‘Deadly Lethal Ninja Assassin’ doen de drie mannen een goeie poging om als Weezer te klinken, ‘We’re all Going Home In An Ambulance’ is een kiezelharde track over zinloos geweld en ‘Good Luck’ is de eerste akoestische track die Reuben op een album zet. Tussendoor laat de band  langere nummers (iets wat op de andere albums, op één nummer na, niet voor kwam), nummers met hard-zacht structuren (‘Cities on Fire’) en zacht-hard structuren (‘A Short History Of Nearly Everything’) horen. Daarnaast zorgt het fantastische drumwerk van Guy Davis voor een hoop om naar te luisteren.

2. De Teksten
Tekstueel gezien weet Lenman precies wat hij wil zeggen. In opener ‘Cities on Fire’ bezingt hij de branden uit 1600 die Londen in as legden, ‘Good Luck’ klinkt oh zo lief, maar is doordrenkt van irritatie als je de songstekst erbij pakt en ‘Agony/Agatha’ beschrijft op een komische wijze het maken van een popliedje.  In ‘We’re all Going Home In An Ambulance’ schreeuwt en zingt Lenman over zijn tijd als tiener waarin hij blijkbaar weinig geliefd was: ‘At school the choices I made, were rock ‘n roll bands and getting good grades. But brains and wearing all black, to some of these guys was like a red-flag.’ Elk nummer op In Nothing We Trust gaat ergens over, zelfs het op het eerste gehoor vooral komische Deadly Lethal Ninja Assassin.

1. A Short History of Nearly Everything en Suffocation of the Soul
Voor mij de twee beste tracks die het drietal heeft weten te produceren. Beiden aan de lange kant (resp. 5 en 7 minuten), en de nummers bouwen op naar een episch einde. Suffocation of the Soul beschrijft de pijn en moeite die er in de band wordt gestoken, iets wat het drietal uiteindelijk opbreekt. A Short History of Nearly Everything groeit van een beklimming van een heuvel uit tot een muur van geluid waarover Lenman emotioneel zingt: ‘So let’s build a fire, a homing light. For astronauts and satellites
For scientists with soldiers’ hearts. For pioneers of Earthly arts’. Waar grote bands als 30 seconds to Mars en Lostprophets constant een poging doen om epische nummer te schrijven, lukt het de veel kleinere Reuben wel.

Related posts:

1. Wat een plaatje: Rufus Wainwright – Want One
2. Wat een plaatje: Miles Davis – Kind Of Blue