Speakerheadz™

Wat een plaatje: Rufus Wainwright – Want One

Ook Speakerheadz hebben favoriete plaatjes. En in de categorie ‘Wat een plaatje’ proberen zij zo nu en dan uit te leggen wat hun zo aanspreekt in verschillende albums. Deze keer plugt Deadstar Want One, van zijn grote muzikale held Rufus Wainwright. Want One is het derde album van de singer/songwriter en deze kwam op 23 september 2003 uit.

5. Gevarieerde stijlen
Rufus Wainwirght is het enige levende muzikale genie. Hoewel ik er ook zo over denk zijn dit niet mijn woorden, maar de woorden van Sir Elton John. Op dit derde album lijkt de muzikaliteit van Wainwright tot een hoogtepunt te komen. Opgegroeit met muziek, zijn ouders Loudon Wainwright III en Cate McCarrigle waren beide muzikanten, ging zijn voorkeur uit naar klassieke muziek (hij heeft zelfs net zijn eerste opera afgerond). Dit is vooral te horen in opener What a World. Maar Rufus houdt het breed. Van het jazzy Want, naar het poppy I Don’t Know What It Is en via Go Or Go Ahead, terug naar het klassieke Vibrate.

4. Stem als een strijkinstrumen
Wainwright zingt zoals hij ademt. Zowel op de CD als live haalt hij alle noten met gemak en wordt hij zelden er op betrapt er naast te zitten. Toch is het zijn stem die veel mensen afschrikt. Dit vooral door de monotone depressieve toon en uitspraak van Wainwright. Maar als je daar eenmaal doorheen bent, zal je ontdekken want een fantastisch instrument zijn stem is. Als een strijkinstrument glijdt hij naar verschillende hoogten en door de muziek heen. Goed voorbeeld hiervan zijn onder andere de coupletten in Natasha. Maar ook het bereik van de man is bizar. Neem bijvoorbeeld het hoogteverschil tussen de noten in Liberty Cabbage (niet op het album).

3. Onderdeel van een tweeluik
Het goede aan Want One is dat het samen met Want Two onderdeel is van de tweeluik Want. In eerste instantie bedoeld als dubbelalbum, zijn de twee albums samen opgenomen. Toch verschenen zij apart van elkaar. Gelukkig kwam een tijdje later de dubbelaar uit. Hoewel Want Two een geweldig album is, zit er iets minder variatie in, waardoor mijn voorkeur uit gaat naar deeltje 1. Maar probeer zeker de dubbelaar te scoren!

2. Doordrenkt met drugs
Op dit moment schijnt hij met name door de hulp van Elton John nuchter te zijn, maar in de Want periode was Wainwright zwaar verslaafd aan crystal meth. Dit verklaart ook de variatie in stijlen op de albums. Op latere albums komt de klassieke muziek meer naar voren en lijkt er meer lijn in de muziek en vooral teksten te zitten. Eigenlijk is zijn verslaving al goed te horen in opener Oh What A World. Volgens producer Marius de Vries was het af en toe een hel om met de onbetrouwbare junk samen te werken. Hij kwam afspraken niet na en veranderde op het laatste moment hele arrangementen. Ook de teksten hebben te lijden onder de drugs. Hoewel ze op de eerste twee albums vager zijn.

1. De opener van het album
De geneuriede intro van het album was één van deze plotselinge ingevingen, die Rufus had tijdens een drugs trip. Puntje een sluit dan ook perfect aan op puntje twee. Zwaar verdoofd kwam Rufus de studio in om vervolgens in één keer alle partijen achter elkaar in te zingen. De rest van het nummer omschrijft muzikaal gezien goed de levensfase van Wainwright op dat moment, die hij ‘de meest surrealistische’ van zijn leven noemde. Helaas is alleen de live versie te vinden, waar het intro een beetje wegvalt.

Related posts:

1. Rufus Wainwright – Theater Carré – Amsterdam – 03/06/10
2. Nieuw album Rufus Wainwright
3. Wat een Plaatje: Reuben – In Nothing We Trust
4. Wat een plaatje: Miles Davis – Kind Of Blue